ហេតុអ្វីបានជាអ្នកឆាប់ចុះចាញ់ម្លេះ? គឺជាសំណួរមួយខ្ញុំតែងតែសួរខ្លួនឯងជានិច្ច ហើយក៏វាអាចដូចទៅនឹងមនុស្សមួយចំនួនផងដែរ។ ហើយការនិយាយនេះ ខ្ញុំពុំមែនធ្វើការឌៀមដាមអ្វីចំពោះនរណម្នាក់ឡើយ។ នេះគ្រាន់តែជាការដាសស្មារតី និងចូលរួមស្វែងយល់ទាំងអស់គ្នាប៉ុណ្ណោះ។
នឹកឃើញរឿងមួយ ដែលបាននិយាយពីសត្វកង្កែបមួយ ពេលគេដាក់វាចូលទៅក្នុងទឹកក្ដៅប្រមាណជា 40℃ វាទ្រាំពុំរួចនឹងកំដៅកើនឡើង ក៏លោតចេញពីទឹកនោះមកក្រៅតែម្ដង ដោយគេចផុសពីការស្លាប់ ។
មួយម៉ោងក្រោយមក នៅពេលខ្ញុំរត់កាត់ ហើយទៅជិតទីនោះម្ដងទៀត ក៏ឃើញឪពុកបានចាប់ស្រាយឈើនោះចេញ ហើយក៏ចាប់ផ្ដើមឲ្យកូនគាតរៀនជិះដោយខ្លួនឯងម្ដង។ ភ្លាមនោះ កូនរបស់ជិះខ្លួនឯងបានត្រង់ផ្លូវបន្ដិច ក៏ចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍មិនស្ងប់ក្នុងចិត្ត ណាមួយដឹងថាគ្មានអ្វីជំនួយផង ណាមួយខ្លាចដួលនឹងដូចមុននឹងផង ហើយឃើញឪពុកកាន់តែនៅឆ្ងាយពីខ្លួនទៀត កង់ក៏ចាប់ផ្ដើមរេចុះរេឡើង រៀបនឹងដួលផ្អឹបនឹងដីហើយនោះ ក្មេងនោះក៏ស្រាប់តែហ៊ានបោះជំហានទី១របស់គាត់មកទប់នឹងដីមិនឲ្យដួលទាន់ បើពុំដូច្នោះទេ គាត់ប្រហែលជាដួលដេកធ្លាក់នឹងភក់ នៅនឹងកន្លែងនោះមិនខាន។ 
ឪពុកគាត់ក៏ស្រែកប្រាប់ពីទីឆ្ងាយមកថា៖ «កុំរំពឹងទៅលើអ្វីក្រៅពីខ្លួនឯងឲ្យសោះ ទោះជារឿងអ្វីក៏ដោយ ត្រូវជឿ និងចេះជួយខ្លួនឯង ទើបជាជំរើសដ៏ប្រសើរ ជាពិសេស នៅពេលដែលជួបប្រទះបញ្ហាភ្លាមដូច្នេះ កូនហ៊ានឈានមួយជំហានរបស់ខ្លួនចេញមកទប់ខ្លួនមិនឲ្យដួល កូននឹងមិនងាយនឹងដួលនៅលើកក្រោយទៀតទេ» ...
ជាការពិតណាស់ ការយកឈ្នះលើខ្លួនឯង វាលំបាកខ្លាំង ហើយហត់ហឿយជាងការយកឈ្នះទៅលើដៃគូប្រកួក ឬអ្វីដទៃ។ ប៉ុន្ដែ ការលំបាក ឬភាពហត់ហឿយទាំងនេះ គឺមានរយៈពេលខ្លីបំផុត ហើយទើបជាការឈ្នះពិតប្រាកដរបស់ខ្លួនយើងក្នុងជីវិត។ នៅពេលដែលយើងហ៊ានឈាន១ជំហាននេះចេញមកដូចក្មេងស្រីនេះហើយ យើងនឹងលែងជាសត្វកង្កែប ដែលនឹងត្រូវស្លាប់ក្នុងទឹកក្ដៅ ដោយសារគំនិតភ័ណច្រលំពីគ្រាដំបូងថាទឹកនោះនឹងនៅត្រជាក់រហូត។
មតិយោបល់ · ០
ចូល