ស្លឹករឹត

← វចនានុក្រម

ដំណំ

[ដំ-ណំ] damnam b គុ.កិ., គុ.

ខ្មែរ

ដែលត្រូវដោយវាយដំខ្លាំង :

ឧទាហរណ៍

របួសដំណំ; វាយដំណំ; ត្រូវមាត់លោកធំយ៉ាងដំណំ។

· ប្រភព: Chuon Nath Dictionary

ពាក្យផ្សេងក្នុងអក្សរ