← វចនានុក្រម បាក់ផ្ដៅ [បាក់-ផ្ដៅ] bakaphdau គុ., ន. ខ្មែរ ថ្នាំងមេជើង, ម្រាមជើង ឬ ពាក់កណ្ដាលបាតជើង ដែលប្រេះដោយរោគឃ្លង់ដែក : ឧទាហរណ៍ ជើងបាក់ផ្ដៅ។ · ប្រភព: Chuon Nath Dictionary ពាក្យផ្សេងក្នុងអក្សរ ប ប បក បក បក បក បក បក បក បក បក បក បក