ពិសម័យ
ខ្មែរ
គួរឱ្យស្រឡាញ់, គួរឱ្យស្ងើច, គួរឱ្យជាប់ចិត្តភ្លេចខ្លួន :
ឧទាហរណ៍
ប្អូនពិសម័យ, កែវពិសម័យ, ស្ងួនពិសម័យ (ព.កា. ប្រើជា ពិស្ម័យ ជិតប្រភពដើមជាង) ឱកែវពិស្ម័យ បងនឹកអាល័យ ប្អូនរាល់វេលា ចុះហេតុដូចម្ដេច ក៏មាសស្ងួនភ្ងា ពុំចេញវាចា មួយម៉ាត់មករក?។