ព្យសន៍
ខ្មែរ
ទុក្ខ; អំពើអាក្រក់; សេចក្ដីវិនាស; ពុតត្បុត, ពុតកំណាច :
ឧទាហរណ៍
ទូន្មានប្រដៅឱ្យអស់ព្យសន៍, មានពុតព្យសន៍។ (ព.កា.) ជនមានពុតព្យសន៍ តែងតែរំលស់ នូវសុខសួស្ដី នៅក្នុងទីណា ទីនោះអប្រិយ នាំឱ្យមានក្ដី ព្រួយខ្វល់ជានិច្ច។
ទូន្មានប្រដៅឱ្យអស់ព្យសន៍, មានពុតព្យសន៍។ (ព.កា.) ជនមានពុតព្យសន៍ តែងតែរំលស់ នូវសុខសួស្ដី នៅក្នុងទីណា ទីនោះអប្រិយ នាំឱ្យមានក្ដី ព្រួយខ្វល់ជានិច្ច។