លំពើន
ខ្មែរ
(ព.បុ.) គេចវេះ ឬចៀសវាងលាក់ខ្លួនក្នុងវេលាដែលមានភ័យស្លុតស្លន់ :
ឧទាហរណ៍
លំពើនចូលព្រៃព្រោះភ័យដេញ។ (មានប្រើខ្លះតែក្នុងពាក្យកាព្យបុរាណ) អ្នកណាហ៊ានផ្គើន កុំតែលំពើន ជ្រកពួនក្នុងព្រៃ កុំអីលិចលង់ ព្រោះភ័យចង្រៃ ដប់យប់ដប់ថ្ងៃ ទើបបានវិលវិញ។
លំពើនចូលព្រៃព្រោះភ័យដេញ។ (មានប្រើខ្លះតែក្នុងពាក្យកាព្យបុរាណ) អ្នកណាហ៊ានផ្គើន កុំតែលំពើន ជ្រកពួនក្នុងព្រៃ កុំអីលិចលង់ ព្រោះភ័យចង្រៃ ដប់យប់ដប់ថ្ងៃ ទើបបានវិលវិញ។