វទ័ន
ខ្មែរ
ការនិយាយ; ពាក្យ; ធ្មេញ; មាត់ :
ឧទាហរណ៍
(ព.កា.) ប្រយ័ត្នវទ័ន កុំពោលរួសរាន់ ដោយឥតគំនិត មុននឹងនិយាយ ត្រូវមានការគិត ការឥតគំនិត រមែងភ្លាំងភ្លាត់។ ដូចត្រីកំភ្លាញ មានក្ដីលិចលាញ ស្លាប់ខ្លួនព្រោះមាត់ កក្អិចឥតស្រាក គេទៅជញ្ជាត់ ព្រោះតែវាមាត់ ភ្លាត់ខ្លួនចូលឆ្នាំង។