សញ្ជ័យ — វចនានុក្រមខ្មែរ

ខ្មែរ

ការឈ្នះស្រេចបាច់; ការប្រាបសត្រូវបាន; អ្នកដែលឈ្នះសត្រូវឬដែលប្រាបសត្រូវបាន។ ព្រះនាមព្រះវរបិតានៃព្រះវេស្សន្តរ (ក្នុងវេស្សន្តរជាតក), ច្រើនហៅ :

ព្រះបាទស្រីសញ្ជ័យ"ព្រះបាទសញ្ជ័យមានស្រីសួស្ដី"។