ឯហិភិក្ខុ

ការបួសជាភិក្ខុដោយត្រឹមតែព្រះពុទ្ធដីកាថា អ្នកចូរជាភិក្ខុមក។ សម័យបច្ចុប្បន្ន ការបួសជាភិក្ខុសាមណេរធម្មតាត្រូវកោរសក់ កោរពុកមាត់ កោរពុកចង្កា ត្រូវមានស្បង់ចីពរ សង្ឃាដី បាត្រ និងត្រូវមានគ្រូឧបសម្បទាចារ្យ (អ្នកសូត្រ) ការកសង្ឃ (អ្នកឱ្យត្រៃសរណគមន៍) ទើបបួសជាភិក្ខុ ជាសាមណេរបាន។ ឯពាក្យថា បួសជាឯហិភិក្ខុ មានតែសម័យព្រះពុទ្ធប៉ុណ្ណោះ បច្ចុប្បន្នមិនមានទេ។ ពាក្យថា ឯហិ មានន័យថា ចូរមក ចូរដល់ < ឥ ធាតុ + អ បច្ច័យ + ហិ បញ្ចមី ប្រែថា ចូរមក ចូរដល់។ ឯពាក្យថា ភិក្ខុ មាន័យថា អ្នកឃើញនូវភ័យ អ្នកសូម អ្នកទម្លាយនូវកិលេស។ សរុបមកពាក្យថា ឯហិភិក្ខុ មានន័យថា ការបួសជាភិក្ខុដោយត្រឹមតែព្រះពុទ្ធវាចាថា អ្នកចូរជាភិក្ខុមក តែប៉ុណ្ណេះក៏បានឡើងជាភិក្ខុភាវៈ (គឺកើតជាភិក្ខុដោយមិនចាច់កោរសក់ មិនបាច់កោរពុកមាត់ មិនបាច់កោរពុកចង្កា មិនបាច់រកស្បង់ចីពរឬបាត្រទេ គឺរបស់ទាំងនេះកើតឡើងព្រមឯងក្នុងពេលព្រះពុទ្ធទ្រង់មានព្រះពុទ្ធដីកាថា អ្នកចូរជាភិក្ខុមកចុះ)។