វចនានុក្រមខ្មែរ

ង៉ែង៉រ

វិលវល់ស្ទាក់ស្ទើរ, កកែកករមិនដាច់ស្រេច :

ង៉ែង៉រ គុណកិរិយា

[ង៉ែ-ង៉] ngeaengor

វិលវល់ស្ទាក់ស្ទើរ, កកែកករមិនដាច់ស្រេច :

ង៉ែត

ពាក្យហៅក្មេងតូច (ប្រើតាមទម្លាប់ស្រុក) :

ង៉ែត នាម

[ង៉ែត] ngeaet

ពាក្យហៅក្មេងតូច (ប្រើតាមទម្លាប់ស្រុក) :

ង៉ៃ

ថ្ងៃ។ ពាក្យសាមញ្ញ ជាគ្រាមភាសា :

ង៉ៃ នាម

[ង៉ៃ] ngey

ថ្ងៃ។ ពាក្យសាមញ្ញ ជាគ្រាមភាសា :

ង៉ោកង៉ាក

សូរស្វាព្រាហ្មណ៍សង្ឃក :

ង៉ោកង៉ាក ឧទានសព្ទ

[ង៉ោក-ង៉ាក] ngoukngeak

សូរស្វាព្រាហ្មណ៍សង្ឃក :

ង៉ោង

ដែលស្អុយខ្លាំង, ស្អុយឡប់ :

ង៉ោង ឧ., គុ.កិ.

[ង៉ោង] ngoung

ដែលឮដោយយំខ្លាំង :

ង៉ោង គុណកិរិយា

[ង៉ោង] ngoung

ដែលស្អុយខ្លាំង, ស្អុយឡប់ :

ង៉ោះៗ

សូរសំឡេងស្ងួតខ្សោះ ចេញពីច្រមុះ :

ង៉ោះៗ ឧទានសព្ទ

[ង៉ោះ-ង៉ោះ] nguoh

សូរសំឡេងស្ងួតខ្សោះ ចេញពីច្រមុះ :

ង៉ៅ

ដែលរលោងឆ្លុះស្រមោលបាន :

ង៉ៅ គុណនាម

[ង៉ៅ] ngov

ដែលរលោងឆ្លុះស្រមោលបាន :

ឯង

មែន, ពិត, មែនពិត; គត់; ហោង :

ឯង សព្វនាម

[អែង] eng

អ្នក។ ពាក្យសម្រាប់ហៅ មនុស្សក្មេងជាងឬតូចទាបជាង ក្នុងទីចំពោះមុខ :

ឯង សព្វនាម

[អា-អែង] eng

(ព.សា.) ប្រើជា អាអ្ហែង; ហងឯង (ព.សា.) ប្រើជា អ្ងែង, :

ឯង គុណនាម

[អែង] eng

ដែលជារបស់ខ្លួន :

ឯង គុណកិរិយា

[អែង] eng

ផ្ទាល់ខ្លួន, លើខ្លួន, ពីខ្លួន, ចំពោះខ្លួន, ពីទំនើងខ្លួន :

ឯង គុណកិរិយា

[អែង] eng

ស្រាប់, ស្រេចស្រាប់; តាមសញ្ជាតិ, តាមធម្មតា; ដែលមិនបាច់ធ្វើ, មិនបាច់ទិញជាដើម :

ឯង គុណកិរិយា

[អែង] eng

មែន, ពិត, មែនពិត; គត់; ហោង :

ឱងឡោង

(ម.ព. អូងឡូង)។

ឱងឡោង គុ.កិ., គុ.

[អោង-ឡោង] aongolaong

(ម.ព. អូងឡូង)។

ឱង្កា

(ម.ព. អង្កា)។

ឱង្កា នាម

[អោង-កា] aongkea

(ម.ព. អង្កា)។

ឱង្ការ

ព្រះបន្ទូលព្រះ គឺពុទ្ធវចនៈ ឬពុទ្ធភាសិត (ពាក្យប្រើដោយសន្មតឬឧបកិច្ចជាឈ្មោះមន្តអាគមឬពាក្យរាយសេចក្ដីសម្រាប់សូត្ររម្ងាប់ឬសូត្របង្កក់ប្រសិទ្ធិជាដើម ហៅថា មន្តឱង្ការព្រះ)។

ឱង្ការ នាម ១)

[អោង-កា] aongkear

ពាក្យប្រើជារហស្សនាម (នាមកំបាំង) របស់ពួកទេវតាស័ក្ដិសិទ្ធិ គឺជាពាក្យហៅបញ្ចៀសមិនឱ្យចំឈ្មោះ ជាវាចាស័ក្ដិសិទ្ធិសម្រាប់ពួកព្រាហ្មណិក សូត្រប្រសិទ្ធីឬប្រើក្នុងយញ្ញពិធីផ្សេងៗ, ច្រើនប្រើរៀងត្រង់ខាងចុងប្រយោគពាក្យសូត្រ ថាតែម្ដងៗក៏មាន ថាផ្ទួនពីរដងៗ ឬបីដងៗក៏មាន។

ឱង្ការ នាម ២)

[អោង-កា] aongkear

ខ្មែរក្នុងបុរាណសម័យ, កាលដែលកំពុងប្រតិបត្តិជឿកាន់តាមលទ្ធិព្រាហ្មណ៍, ប្រើពាក្យនេះជាជំនួសព្រះបរមនាមនៃព្រះមហាក្សត្រថា ព្រះរាជឱង្ការ សំដៅសេចក្ដីថា "ព្រះរាជា ឬព្រះករុណាជាអម្ចាស់ជីវិតលើត្បូង" (មិនចេញឱ្យចំព្រះបរមនាម) :

ឱង្ការ នាម

[អោង-កា-ព្រះ] aongkear

ព្រះបន្ទូលព្រះ គឺពុទ្ធវចនៈ ឬពុទ្ធភាសិត (ពាក្យប្រើដោយសន្មតឬឧបកិច្ចជាឈ្មោះមន្តអាគមឬពាក្យរាយសេចក្ដីសម្រាប់សូត្ររម្ងាប់ឬសូត្របង្កក់ប្រសិទ្ធិជាដើម ហៅថា មន្តឱង្ការព្រះ)។