វចនានុក្រមខ្មែរ

ឧណ្ហីស នាម

[អ៊ុន-ហិស] unheis

គ្រឿងប្រដាប់សីសៈ; មកុដ; ឈ្នួតក្បាល; ក្បាំងមុខ; របៃ; ក្បាលជណ្ដើរ; មង្គល។

[ព្រះ-អ៊ុន-ហិស] unheis

មកុដរាជ្យ (រាប់ចូលក្នុងរាជកកុធភណ្ឌទាំង ៥)។

(ម.ព. ឧណ្ហ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

[អ៊ុន-ហោ—] aunhao—≈

(ម.ព. ឧណ្ហ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

(ម.ព. ឧណ្ហ{¥¥}២{££})។

[អ៊ុន] aun≈

(ម.ព. ឧណ្ហ២)។

(ម.ព. ឧណ្ហ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

[អ៊ុន-ហៈ—] aunhak—≈

(ម.ព. ឧណ្ហ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

ឈ្មោះវល្លិមួយប្រភេទ ដើមរឹង ស្លឹកធំៗ ដុះបែកជាគុម្ព ផ្លែស្រដៀងនឹងត្រឡាចខ្លូត ប៉ុន្តែខ្លីៗជាងមានជ័រស :

[អូវ-ណុល] aunol

ឈ្មោះវល្លិមួយប្រភេទ ដើមរឹង ស្លឹកធំៗ ដុះបែកជាគុម្ព ផ្លែស្រដៀងនឹងត្រឡាចខ្លូត ប៉ុន្តែខ្លីៗជាងមានជ័រស :

(ម.ព. ឫណគ្រ័ស្ត)។

[រឹ-ណៈ] ឬ [រឹន] ryn

បំណុល; ការឱ្យខ្ចី។ ប្រើជាបទសមាសឬបទតទ្ធិត។

[រឹ-ណៈ-គ្រ័ស] (ជើង ត)] ryn

ដែលជាប់បំណុល; អ្នកជំពាក់បំណុលគេ, កូនបំណុល។

[រឹ-ណៈ-មុ័ត-កុន] ryn

អ្នកទទួលធានាឱ្យកូនបំណុលគេ, អ្នកធានា។

[រឹ-ណៈ-មា-គន់] ryn

(ម.ព. ឫណមត្កុណ)។

[រឹ-ណា-យិក] ryn

(ម.ព. ឫណគ្រ័ស្ត)។