វចនានុក្រមខ្មែរ

អនាមយ—

(ម.ព. អនាមយ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អនាមយ— នាម

[អៈ-ណា-មៈ-យៈ—] aaknameakyeak—≈

(ម.ព. អនាមយ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អនាមរូប

ដែលឥតនាមឥតរូប; ដែលបាត់ឈ្មោះបាត់រូបសូន្យឈឹង។

អនាមរូប គុណនាម

[អៈ-នា-មៈ-រូប] aoneamorub

ដែលឥតនាមឥតរូប; ដែលបាត់ឈ្មោះបាត់រូបសូន្យឈឹង។

អនាមិក

សមាគមអនាមិក, សមាគមដែលឥតឈ្មោះ។

អនាមិក គុណនាម

[អៈ-ណា-មិក] aoneamik

ដែលមិនមាននាម, ដែលឥតដាក់ឈ្មោះ :

អនាមិក នាម

[ក្រុម-ហ៊ុន-អៈ-ណា-មិក] aoneamik

ក្រុមហ៊ុនជំនួញដែលគ្មានដាក់ឈ្មោះបុគ្គល, ...។

អនាមិក នាម

[អៈ-ណា-មិ-កៈ-លិ-ខិត] aoneamik

សំបុត្រអនាមិក, សំបុត្រដែលឥតឈ្មោះសាមីរូបអ្នកសរសេរ, សំបុត្រប្លុង។

អនាមិក នាម

[អៈ-ណា-មិ-កៈ-សៈ-ម៉ា-គំ] aoneamik

សមាគមអនាមិក, សមាគមដែលឥតឈ្មោះ។

អនាមិកភាព

ភាពគ្មានឈ្មោះ ភាពលាក់ឈ្មោះ ការមិនបង្ហាញឈ្មោះ :

អនាមិកភាព នាម

[អៈ-ណា-មិ-កៈ-ភាប] aaknamikakpheab≈

ភាពគ្មានឈ្មោះ ភាពលាក់ឈ្មោះ ការមិនបង្ហាញឈ្មោះ :

អនាមិក—

(ម.ព. អនាមិក) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អនាមិក— នាម

[អៈ-ណា-មិ-កៈ—] aaknamikak—≈

(ម.ព. អនាមិក) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អនាម័យ

(ម.ព. អនាមយ)។

អនាម័យ នាម

[អៈ-ណា-ម៉ៃ] aaknamai≈

(ម.ព. អនាមយ)។

អនាយ៌ គុណនាម

[អៈ-ណា-រ្យៈ] aaneayr

(ម.ព. អនរិយ)។

អនាយ៌ៈ

(ម.ព. អនាយ៌)។

អនាយ៌ៈ គុណនាម

[អៈ-ណា-រ្យៈ] aaknaryeak≈

(ម.ព. អនាយ៌)។

អនារ្យ គុណនាម

[អៈ-ណា-រ្យៈ] aaknaryeak≈

(ម.ព. អនរិយ)។

អនារ្យ នាម

[អៈ-ណា-រ្យៈ-ជន់] aaknaryeakchno≈

(ម.ព. អនរិយជន)។

អនារ្យ នាម

[អៈ-ណា-រ្យៈ-ធ័រ] aaknaryeakthro≈

(ម.ព. អនរិយធម្ម ក្នុង អនរិយ)។

អនារ្យ នាម

[អៈ-ណា-រ្យៈ-ប្រ-ទេស] aaknaryeakbrotes≈

(ម.ព. អនរិយប្បទេស ក្នុង អនរិយ)។

អនារ្យៈ

(ម.ព. អនរិយ)។

អនារ្យៈ គុណនាម

[អៈ-ណា-រ្យៈ] aaknaryeak≈

(ម.ព. អនរិយ)។

អនារ្យ—

(ម.ព. អនរិយ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អនារ្យ— គុណនាម

[អៈ-ណា-រ្យៈ—] aaknaryeak—≈

(ម.ព. អនរិយ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អនាល័យ

ដំណើរឥតលំនៅ; អ្នកដែលឥតលំនៅ, ឥតផ្ទះ, ឥតអាល័យ; ដំណើរអស់បំណង, អស់អាល័យ, អស់សេចក្ដីប្រាថ្នា; ព្រះនិញ្វន។

អនាល័យ នាម

[អៈ-ណា-ឡៃ] aonealey

ដំណើរឥតលំនៅ; អ្នកដែលឥតលំនៅ, ឥតផ្ទះ, ឥតអាល័យ; ដំណើរអស់បំណង, អស់អាល័យ, អស់សេចក្ដីប្រាថ្នា; ព្រះនិញ្វន។

អនាវាស

ទីដែលឥតមនុស្សនៅ; វត្តឬអារាមដែលគេបោះបង់ចោលឥតមានបព្វជិតនៅ។ អ្នកដែលមិនមានលំនៅ :

អនាវាស នាម

[អៈ-ណា-វ៉ាស] aaneaveas

ទីដែលឥតមនុស្សនៅ; វត្តឬអារាមដែលគេបោះបង់ចោលឥតមានបព្វជិតនៅ។ អ្នកដែលមិនមានលំនៅ :

អនាវាសា

(ម.ព. អនាវាស)។

អនាវាសា នាម

[អៈ-ណា-វ៉ា-សា] aoneaveasa

(ម.ព. អនាវាស)។

អនាសវា

(ម.ព. អនាសវៈ)។

អនាសវា គុ., ន.

[អៈ-ណា-សៈ-វ៉ា] aaneasavea

(ម.ព. អនាសវៈ)។

អនាសវៈ

បុគ្គលជាអនាសវៈ (អរហន្ត; អរហន្តី)។

អនាសវៈ គុ., ន.

[អៈ-ណា-សៈ-វ៉ៈ] aaneasaveak

ដែលមិនមានអាសវៈ; អ្នកដែលឥតកិលេសជាគ្រឿងត្រាំក្នុងសន្តាន (អរហន្ត)។

អនាសវៈ នាម

[អៈ-ណា-សៈ-វ៉ៈ-បុក-គល់] aaneasaveak

បុគ្គលជាអនាសវៈ (អរហន្ត; អរហន្តី)។

អនាសវ—

(ម.ព. អនាសវៈ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អនាសវ— នាម

[អៈ-ណា-សៈ-វ៉ៈ—] aaknasakvak—≈

(ម.ព. អនាសវៈ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អនាស្រព

(ម.ព. អនាសវៈ)។

អនាស្រព នាម

[អៈ-ណា-ស្រប់] aoneasrop

(ម.ព. អនាសវៈ)។

អនិច្ច គុណនាម

[អៈ-និច] aanichch

ដែលមិនទៀង, មិនឋិតថេរ, ពុំប្រាកដ; ដែលតែងតែប្រែប្រួលតាមធម្មតា :

អនិច្ច នាម

[អៈ-និច-ចៈ-កាល] aanichch

កាលមិនទៀង; មិនមែនរាល់កាល (ព.ផ្ទ.) និច្ចកាល)។

អនិច្ច នាម

[អៈ-និច-ចៈ-តា] aanichch

ភាវៈឬដំណើរមិនទៀង។

អនិច្ច នាម

[អៈ-និច-ចៈ-ធ័រ] aanichch

ធម៌គឺភាវៈមិនទៀង, សេចក្ដីមិនទៀង។

អនិច្ច នាម

[អៈ-និច-ចៈ-ភាប] aanichch

(ម.ព. អនិច្ចតា)។

អនិច្ច នាម

[អៈ-និច-ចៈ-ល័ក-ខៈ-ណៈ] aanichch

ការសម្គាល់ឃើញ ឬគ្រឿងកំណត់ឃើញថាបញ្ចក្ខន្ធឬអាយតនៈជាដើមមិនទៀង។

អនិច្ច នាម

[អៈ-និច-ចៈ-ស័ញ-ញ៉ា] aanichch

សេចក្ដីសម្គាល់ឃើញថាបញ្ចក្ខន្ធឬអាយតនៈជាដើមមិនទៀង។

អនិច្ច នាម

[អៈ-និច-ចា-នុ-បុ័ស-សៈ-ណា] aanichch

ប្រាជ្ញាដែលពិចារណាឃើញថាបញ្ចក្ខន្ធឬអាយតនៈជាដើម ជាអនិច្ចតាធម៌។

អនិច្ច នាម

[អៈ-និច-ចា-នុ-បុ័ស-សិ-នី] aanichch

(ម.ព. អនិច្ចានុបស្សី)។

អនិច្ច នាម

[អៈ-និច-ចា-នុ-បុ័ស-សី] aanichch

អ្នកដែលតែងតែពិចារណាឃើញនូវអនិច្ចតាធម៌។

អនិច្ចកម្ម

កម្មមិនទៀង; (សេចក្ដីស្លាប់) :

អនិច្ចកម្ម នាម

[អៈ-និច-ចៈ-កាំ] aaknichchakkaam≈

កម្មមិនទៀង; (សេចក្ដីស្លាប់) :

អនិច្ចធម្ម

ធម៌មិនទៀង (សេចក្ដីស្លាប់) :

អនិច្ចធម្ម នាម

[អៈ-និច-ចៈ-ធ័ម] aaknichchakthmo≈

ធម៌មិនទៀង (សេចក្ដីស្លាប់) :

អនិច្ចា

ខ្មែរច្រើនប្រើជា ឧទានសព្ទ ក្នុងវេលាដែលមានសេចក្ដីស្លុតចិត្តឬមានសេចក្ដីអាណិត :

អនិច្ចា គុណនាម a

[អៈ-និច-ចា] aonichcha

មិនទៀង។

អនិច្ចា ឧទានសព្ទ b

[អៈ-និច-ចា] aonichcha

ខ្មែរច្រើនប្រើជា ឧទានសព្ទ ក្នុងវេលាដែលមានសេចក្ដីស្លុតចិត្តឬមានសេចក្ដីអាណិត :

អនិច្ចា—

(ម.ព. អនិច្ច) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អនិច្ចា— ឧទានសព្ទ

[អៈ-និច-ចា—] aaknichcha—≈

(ម.ព. អនិច្ច) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អនិច្ចំ

ក្នុងកាលដែលកើតសេចក្ដីសង្វេគឬកើតសេចក្ដីអាណិតក៏មាន :

អនិច្ចំ គុណនាម

[អៈ-និច-ច័ង] aanichcham

មិនទៀង :

អនិច្ចំ ឧទានសព្ទ

[អៈ-និច-ច័ង] aanichcham

ក្នុងកាលដែលកើតសេចក្ដីសង្វេគឬកើតសេចក្ដីអាណិតក៏មាន :

អនិច្ច—

(ម.ព. អនិច្ច) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អនិច្ច— ឧទានសព្ទ

[អៈ-និច-ចៈ—] aaknichchak—≈

(ម.ព. អនិច្ច) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អនិដ្ឋារម្មណ៍

អារម្មណ៍ដែលមិនគួរប្រាថ្នា, អារម្មណ៍ដែលទាស់ចិត្ត :

អនិដ្ឋារម្មណ៍ នាម

[អៈ-និត-ឋា-រ៉ម់] aonidtharmmon

អារម្មណ៍ដែលមិនគួរប្រាថ្នា, អារម្មណ៍ដែលទាស់ចិត្ត :

អនិត្យសមាជិក

សមាជិកមិនអចិន្ត្រៃយ៍ សមាជិកមិនទៀងទាត់។

អនិត្យសមាជិក នាម

[អៈ-និ-ត្យៈ-សៈ-ម៉ា-ជិក] aaknityeaksakmachik≈

សមាជិកមិនអចិន្ត្រៃយ៍ សមាជិកមិនទៀងទាត់។

អនិទ្រា

ការដេកពុំលក់; ដំណើរឥតបានដេកលក់សោះ។

អនិទ្រា នាម

[អៈ-និត-ទ្រា] aonitrea

ការដេកពុំលក់; ដំណើរឥតបានដេកលក់សោះ។

អនិន្ធនភាព

ភាពដុតមិនឆេះ ភាវៈរបស់ឬវត្ថុដែលដុតមិនឆេះ។

អនិន្ធនភាព នាម

[អៈ-និន-ធៈ-នៈ-ភាប] aaknintheakneakpheab≈

ភាពដុតមិនឆេះ ភាវៈរបស់ឬវត្ថុដែលដុតមិនឆេះ។

អនិបុណភាព

ភាពមិនល្អឥតខ្ចោះ ភាពដែលគ្មានជំនាញ ភាពមានសៅហ្មង។

អនិបុណភាព នាម

[អៈ-និ-ប៉ុ-ណៈ-ភាប] aaknibonakpheab≈

ភាពមិនល្អឥតខ្ចោះ ភាពដែលគ្មានជំនាញ ភាពមានសៅហ្មង។

អនិបុណីយ

ដែលមិនពេញលេញ ដែលខ្វះខាត ដែលមិនមានជំនាញ។

អនិបុណីយ គុណនាម

[អៈ-និ-ប៉ុ-ណី] aaknibonei≈

ដែលមិនពេញលេញ ដែលខ្វះខាត ដែលមិនមានជំនាញ។

អនិមន្តន៍

ការមិននិមន្ត, មិនអញ្ជើញ ឬការឥតនិមន្ត, ឥតអញ្ជើញ :

អនិមន្តន៍ នាម

[អៈ-និ-មន់] aanimnton

ការមិននិមន្ត, មិនអញ្ជើញ ឬការឥតនិមន្ត, ឥតអញ្ជើញ :

អនិមិត្ត

ឈ្មោះនៃវិមោក្ខ (ព្រះនិព្វាន)។

អនិមិត្ត គុណនាម

[អៈ-និ-មិត] aonimitt

ដែលរកហេតុជាគ្រឿងកំណត់គ្មាន, ដែលរកចំណាំពុំបាន :

អនិមិត្ត នាម

[អៈ-និ-មិត] aonimitt

ឈ្មោះនៃវិមោក្ខ (ព្រះនិព្វាន)។

អនិមិត្តភាព

ភាពដែលពុំអាចកំណត់ចំណាំបាន។

អនិមិត្តភាព នាម

[អៈ-និ-មិត-តៈ-ភាប] aaknimittakpheab≈

ភាពដែលពុំអាចកំណត់ចំណាំបាន។

អនិយត គុណនាម

[អៈ-និ-យៈ-តៈ] ឬ [អៈ-និ-យ័ត] aaniyot

ដែលមិនទៀង, ដែលនឹងកំណត់ជាការដាច់ស្រេចពុំបាន :

អនិយត នាម

[អៈ-និ-យៈ-តៈ] ឬ [អៈ-និ-យ័ត] aaniyot

ឈ្មោះអាបត្តិដែលមិនទៀង, មិនទាន់ប្រាកដ គឺនៅក្នុងរវាងអាបត្តិបារាជិក, សង្ឃាទិសេស, បាចិត្តយៈ លុះតែវិន័យធរវិនិច្ឆ័យទៅ ទើបអាចដឹងបាន (ព.វិ.)។

អនិយត នាម

[អៈ-និ-យៈ-តៈ-ភាប] aaniyot

ភាពដែលមិនទៀងទាត់។

អនិយតៈ

(ម.ព. អនិយត)។

អនិយតៈ គុណនាម

[អៈ-និ-យៈ-តៈ] aakniyeaktak≈

(ម.ព. អនិយត)។

អនិយម

ហេតុឬការណ៍មិនទៀង, មិនប្រាកដ។

អនិយម គុណនាម

[អៈ-និ-យំ] aaniyom

ដែលមិននិយម, មិនទៀង, មិនប្រាកដ, មិនមានកំណត់; មិនដាច់ស្រេច :

អនិយម នាម

[អៈ-និ-យំ] aaniyom

ការមិននិយម, សេចក្ដីមិនទៀង។

អនិយម នាម

[អៈ-និ-យៈ-មៈ-កា] aaniyom

(ម.ព. អនិយមហេតុ)។

អនិយម នាម

[អៈ-និ-យៈ-មៈ-កាល] aaniyom

កាលឬវេលាដែលនឹងកំណត់ឱ្យដាច់ស្រេចពុំបាន។

អនិយម នាម

[អៈ-និ-យៈ-មៈ-វេ-លា] aaniyom

(ម.ព. អនិយមកាល)។

អនិយម នាម

[អៈ-និ-យៈ-មៈ-ស័ប] aaniyom

សព្ទដែលមានន័យឬមានសេចក្ដីបែកចេញទៅច្រើនយ៉ាង។

អនិយម នាម

[អៈ-និ-យៈ-មៈ-សប់-ពៈ-នាម] aaniyom

សព្វនាមដែលមានសេចក្ដីពុំដាច់ស្រេច, ដូចជាពាក្យថា ណា, ឯណា; ណាមួយ, នីមួយ; អ្វី, អ្វីមួយ; ម្ដេច, ដូចម្ដេច ជាដើម (ព.វ.)។

អនិយម នាម

[អៈ-និ-យៈ-មៈ-ហែត] aaniyom

ហេតុឬការណ៍មិនទៀង, មិនប្រាកដ។

អនិយម—

(ម.ព. អនិយម) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អនិយម— នាម

[អៈ-និ-យៈ-មៈ—] aakniyeakmeak—≈

(ម.ព. អនិយម) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។