វចនានុក្រមខ្មែរ

ដែលចម្រើន; ដែលមានវ័យចម្រើន (មានអាយុច្រើន), ចាស់, បុរាណ : ព្រាហ្មណ៍ព្រឹទ្ធ គឺព្រាហ្មណ៍ចាស់; ចាស់ព្រឹទ្ធ ឬ ចាស់ព្រឹទ្ធចាស់ព្រេង គឺចាស់ពីព្រេងនាយយូរមកហើយ; ពីព្រេងព្រឹទ្ធ គឺពីព្រេងនាយជំនាន់ចាស់ៗយូរហើយ; បើស្ត្រីជា ព្រឹទ្ធា :

ព្រឹទ្ធ គុណនាម

[ព្រឹត] pruetthor

ដែលចម្រើន; ដែលមានវ័យចម្រើន (មានអាយុច្រើន), ចាស់, បុរាណ : ព្រាហ្មណ៍ព្រឹទ្ធ គឺព្រាហ្មណ៍ចាស់; ចាស់ព្រឹទ្ធ ឬ ចាស់ព្រឹទ្ធចាស់ព្រេង គឺចាស់ពីព្រេងនាយយូរមកហើយ; ពីព្រេងព្រឹទ្ធ គឺពីព្រេងនាយជំនាន់ចាស់ៗយូរហើយ; បើស្ត្រីជា ព្រឹទ្ធា :

ព្រឹទ្ធបុរស

នាយកមហាវិទ្យាល័យ។

ព្រឹទ្ធបុរស នាម

[ព្រឹត-ធៈ-បុ-រ៉ស់] ឬ [ព្រឹត-បុ-រ៉ស់] proettheakbors]arue[proetborsa≈

នាយកមហាវិទ្យាល័យ។

ព្រឹទ្ធសភា

សភាជាន់ខ្ពស់ដែលមានអំណាចនីតិប្បញ្ញត្តិ ហើយបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួនដូចបានកំណត់ក្នុងរដ្ឋធម្មនុញ្ញ។

ព្រឹទ្ធសភា នាម ១)

[ព្រឹត-ធៈ-សៈ-ភា] pruetthosophea

ឈ្មោះសភាមួយជាអង្គការនយោបាយសម្រាប់ប្រទេសខ្លះស្រដៀងនឹងក្រុមប្រឹក្សាព្រះរាជាណាចក្រនៅប្រទេសយើង។

ព្រឹទ្ធសភា នាម ២)

[ព្រឹត-ធៈ-សៈ-ភា] pruetthosophea

សភាជាន់ខ្ពស់ដែលមានអំណាចនីតិប្បញ្ញត្តិ ហើយបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួនដូចបានកំណត់ក្នុងរដ្ឋធម្មនុញ្ញ។

ព្រឹទ្ធា

(ម.ព. ព្រឹទ្ធ)។

ព្រឹទ្ធា គុណនាម

[ព្រឹត-ធា] proetthea≈

(ម.ព. ព្រឹទ្ធ)។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ

អាចារ្យដែលមានអាយុច្រើន, អាចារ្យចាស់ទុំ; ច្រើនសំដៅសេចក្ដីថា ចាស់ស្រុក ឬ ចាស់ទុំ, ដូចជាថា :

ព្រឹទ្ធាចារ្យ នាម

[ព្រឹត-ធា-ចា] pruettheacharyor

អាចារ្យដែលមានអាយុច្រើន, អាចារ្យចាស់ទុំ; ច្រើនសំដៅសេចក្ដីថា ចាស់ស្រុក ឬ ចាស់ទុំ, ដូចជាថា :

ព្រឹទ្ធាបចាយនៈ

សេចក្ដីគោរពចំពោះបុគ្គលចាស់ ឬការគោរពកោតក្រែងចំពោះចាស់ព្រឹទ្ធាចារ្យត្រកូលរៀមច្បង :

ព្រឹទ្ធាបចាយនៈ នាម

[ព្រឹត-ធា-ប៉ៈ-ចា-យ៉ៈ-ណៈ] pruettheabchayoneak

សេចក្ដីគោរពចំពោះបុគ្គលចាស់ ឬការគោរពកោតក្រែងចំពោះចាស់ព្រឹទ្ធាចារ្យត្រកូលរៀមច្បង :

ព្រឹទ្ធិ

វិធីធ្វើស្រៈខាងភាសាបាលីឬសំស្ក្រឹតឱ្យចម្រើន គឺធ្វើឱ្យមានសូរសំឡេងខ្លាំងច្រើនជាងប្រក្រតីដើម ដូចយ៉ាងធ្វើស្រៈ អ ជា អា; ឥ, ឦ ជា ឯ; ឥ, ឦ, ឯ ជា អៃ ឬ ព្ធ; ឧ, ឩ ជា ឱ; ឧ, ឩ, ឱ ជា អៅ ឬ ឳ ជាដើម ក៏ហៅថា ព្រឹទ្ធិ ឬ ព្រឹទ្ធី ដែរ (ព. វ.)។

ព្រឹទ្ធិ នាម ១)

[ព្រឹត-ធិ] ឬ [ព្រឹត-ធី] pruetthi

សេចក្ដីចម្រើន; សេចក្ដីមាំមួន; ចំណាស់; លាភ, ការបាន; ចំណេញ, ការប្រាក់; ទ្រព្យដែលចម្រើនកើនឡើង; ជម្នះ ...។

ព្រឹទ្ធិ នាម ២)

[ព្រឹត-ធិ] ឬ [ព្រឹត-ធី] pruetthi

វិធីធ្វើស្រៈខាងភាសាបាលីឬសំស្ក្រឹតឱ្យចម្រើន គឺធ្វើឱ្យមានសូរសំឡេងខ្លាំងច្រើនជាងប្រក្រតីដើម ដូចយ៉ាងធ្វើស្រៈ អ ជា អា; ឥ, ឦ ជា ឯ; ឥ, ឦ, ឯ ជា អៃ ឬ ព្ធ; ឧ, ឩ ជា ឱ; ឧ, ឩ, ឱ ជា អៅ ឬ ឳ ជាដើម ក៏ហៅថា ព្រឹទ្ធិ ឬ ព្រឹទ្ធី ដែរ (ព. វ.)។