Khmer Dictionary

អសុភា គុណនាម

[អៈ-សុ-ភា] aosophea

(ម.ព. អសុភ)។

អសុភោ គុណនាម

[អៈ-សុ-ភោ] aaksopho≈

(ម.ព. អសុភ)។

អសុភំ គុណនាម

[អៈ-សុ-ភ័ង] aaksophngo≈

(ម.ព. អសុភ)។

អសុភ— គុណនាម

[អៈ-សុប-ភៈ—] aaksobpheak—≈

(ម.ព. អសុភ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អសុរ នាម ១)

[អៈ-សុល] aosor

គំនិតអាក្រក់; វិញ្ញាណជ្រោកជ្រាក។

អសុរ នាម ២)

[អៈ-សុល] aosor

អមនុស្សពួកមួយ, ទីទៃពីពួកទេវតា, នៅក្នុងអសុរភព មានវេបចិត្តិអសុរិន្ទជាស្ដេច, ជាសត្រូវនៃពួកទេវនៅឋានត្រ័យត្រិង្ស :

អសុរ នាម

[អៈ-សុ-រ៉ៈ-ក័ញ-ញ៉ា] aosor

កូនក្រមុំនៃអសុរ (ហៅចំពោះនាងសុជាតាជាធីតានៃវេបចិត្តិអសុរិន្ទដែលបានមកជាជាយានៃព្រះឥន្ទ) :

អសុរ នាម

[អៈ-សុ-រ៉ៈ-ក័ន-យ៉ា] aosor

(ម.ព. អសុរកញ្ញា)។

អទិស្សមានកាយច្រើនពួក ជាអបាយសត្វ កើតអាស្រ័យនៅក្នុងមនុស្សលោក ជាពួកនិសាចរ ច្រើនត្រាច់ក្នុងវេលាយប់ រកស៊ីអសុចិវត្ថុមានគំរង់ជាដើម, ជួនកាលពួកខ្លះលងបន្លាចមនុស្សក៏មាន, ខ្លះនៅអែបអាងអាស្រ័យទីកន្លែងដែលមនុស្សអ្នករាប់អានជឿខ្មោចបិសាច ធ្វើឱ្យនៅក៏មាន (ខ្មោចអារក្ស ក៏រាប់ចូលក្នុ

អសុរ នាម

[អៈ-សុ-រ៉ៈ-ភប់] aosor

ឋានលំនៅពួកអសុរ (នៅនាជើងភ្នំព្រះសុមេរុ៍)។

អសុរ នាម

[អៈ-សុ-រ៉ៈ-រាច] aosor

ស្ដេចនៃពួកអសុរ (ព្រះបាទវេបចិត្តិឬវេបចិត្តិអសុរិន្ទ)។

អសុរ នាម

[អៈ-សុ-រ៉ៈ-លោក] aosor

(ម.ព. អសុរភព)។

អសុរ នាម

[អៈ-សុ-រ៉ៈ-វិ-មាន] aosor

វិមាននៃអសុរ។

អសុរា

(ម.ព. អសុរ)។

អសុរា នាម

[អៈ-សុ-រ៉ា] aaksora≈

(ម.ព. អសុរ)។

អសុរិន្ទ

ខ្មែរហៅស្ដេចយក្សទាំងពួងថា អសុរិន្ទ ឬ អសុរេន្ទ្រ ដែរក៏មាន។

អសុរិន្ទ នាម ១)

[អៈ-សុ-រ៉ិន] aosorintor

ស្តេចនៃពួកអសុរ គឺព្រះបាទវេបចិត្តិដែលជាអធិបតីក្នុងអសុរភព :

អសុរិន្ទ នាម ២)

[អៈ-សុ-រ៉ិន] aosorintor

ប្រើជាវិសេសនាមនៃរាហូផងក៏បាន :

អសុរិន្ទ នាម ៣)

[អៈ-សុ-រ៉ិន] aosorintor

ខ្មែរហៅស្ដេចយក្សទាំងពួងថា អសុរិន្ទ ឬ អសុរេន្ទ្រ ដែរក៏មាន។

អសុរី

(ម.ព. អសុរ)។

អសុរី នាម

[អៈ-សុ-រ៉ី] aosori

(ម.ព. អសុរ)។

អសុរេន្ទ្រ

(ម.ព. អសុរិន្ទ)។

អសុរេន្ទ្រ នាម

[អៈ-សុ-រេន] aaksoren≈

(ម.ព. អសុរិន្ទ)។

អសុរោះ

សោះកក្រោះ, ខ្មោះខ្មួរ, បោកបោះ, ខ្ជោកខ្ជាក; ឥតគួរឥតសម; ដែលជារបស់អសុរឬអសប្បុរស (ចំពោះតែវាចា) :

អសុរោះ គុណនាម

[អៈ-សុ-រោះ] aasoruoh

សោះកក្រោះ, ខ្មោះខ្មួរ, បោកបោះ, ខ្ជោកខ្ជាក; ឥតគួរឥតសម; ដែលជារបស់អសុរឬអសប្បុរស (ចំពោះតែវាចា) :

អសុរ—

(ម.ព. អសុរ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អសុរ— គុណនាម

[អៈ-សុ-រ៉ៈ—] aaksorak—≈

(ម.ព. អសុរ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អសេក្ខៈ

ថ្នាក់នៃអសេក្ខបុគ្គល។

អសេក្ខៈ នាម

[អៈ-សេក-ខៈ] aosekkhak

អ្នកដែលអស់កិច្ចក្នុងការសិក្សាហើយ; អ្នកដែលឈប់លែងសិក្សាតទៅទៀតហើយ (ព.ពុ.) ហៅចំពោះព្រះអរហន្ត; ពាក្យក្រៅពីពុទ្ធសាសនា ហៅចំពោះអ្នកដែលបានរៀនអស់ថ្នាក់វិជ្ជាក្នុងសាលារៀនជាន់ខ្ពស់បំផុតហើយ។

អសេក្ខៈ នាម

[អៈ-សេក-ខៈ-បុក-គល់] aosekkhak

(ព.ពុ.) បុគ្គលដែលអស់ការសិក្សាតទៅទៀតហើយ គឺព្រះអរហន្ត។

អសេក្ខៈ នាម

[អៈ-សេក-ខៈ-ភូម] aosekkhak

ថ្នាក់នៃអសេក្ខបុគ្គល។

អសេក្ខ—

(ម.ព. អសេក្ខៈ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អសេក្ខ— នាម

[អៈ-សេក-ខៈ—] aaksekkhak—≈

(ម.ព. អសេក្ខៈ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អសេខៈ

(ម.ព. អសេក្ខបុគ្គល)។

អសេខៈ នាម

[អៈ-សេ-ខៈ] aaksekhak≈

(ម.ព. អសេក្ខៈ)។

អសេខៈ នាម

[អៈ-សេ-ខៈ-បុក-គល់] aaksekhakbokklo≈

(ម.ព. អសេក្ខបុគ្គល)។

អសេខ—

(ម.ព. អសេក្ខៈ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អសេខ— នាម

[អៈ-សេ-ខៈ—] aaksekhak—≈

(ម.ព. អសេក្ខៈ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អសេនិក

(ម.ព. ស៊ីវិល)។

អសេនិក នាម

[អៈ-សេ-និក] aaksenik≈

(ម.ព. ស៊ីវិល)។

អសេរិនី

(ម.ព. អសេរី)។

អសេរិនី នាម

[អៈ-សេ-រិ-នី] aaserini

(ម.ព. អសេរី)។

(ម.ព. អសេរី) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អសេរី— នាម

[អៈ-សេ-រ៉ី—] aakserei—≈

(ម.ព. អសេរី) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អសោក

ព្រះនាមមហាក្សត្រិយ៍មួយព្រះអង្គក្នុងប្រទេសឥណ្ឌា ក្នុងសតវត្សរ៍ទី ៣នៃពុទ្ធសករាជ ជាក្សត្រិយ៍មានតេជានុភាពច្រើន ជាពុទ្ធសាសនូបត្ថម្ភកៈ បានទំនុកបម្រុងព្រះពុទ្ធសាសនាដោយពេញព្រះសមត្ថភាព :

អសោក គុណនាម

[អៈ-សោក] aasaok

ដែលឥតសោក, ឥតស្តាយស្រណោះ។

អសោក នាម

[អៈ-សោក] aasaok

ឈ្មោះឈើមួយប្រភេទ ស្លឹកខ្ចីសម្បុរសភាវ ផ្កាសម្បុរក្រហមប្រឿង ក្លិនស្រដៀងនឹងផ្កាអម្ពិល, ត្រួយខ្ចីប្រើជាអន្លក់បាន, ផ្កាប្រើជាបន្លែស្លម្ជូរឬជ្រក់បាន, ជាឈើមានលម្អនិងប្រយោជន៍ដោយឡែក គួរដាំក្នុងវត្តអារាមឬក្នុងភូមិ :

អសោក នាម

[អៈ-សោក] aasaok

ព្រះនាមមហាក្សត្រិយ៍មួយព្រះអង្គក្នុងប្រទេសឥណ្ឌា ក្នុងសតវត្សរ៍ទី ៣នៃពុទ្ធសករាជ ជាក្សត្រិយ៍មានតេជានុភាពច្រើន ជាពុទ្ធសាសនូបត្ថម្ភកៈ បានទំនុកបម្រុងព្រះពុទ្ធសាសនាដោយពេញព្រះសមត្ថភាព :